شعر

ای که  ز  دیده  غایبی  در   دل    مانشسته ای

حسن تو جلوه می کند وین همه پرده بسته ای

 

 

شعر: فراق

رفتی وهمچنان به خیال من اندری              گویی که در برابر چشمم مصوری

فکرم به منتهای جمالت نمیرسد                 کز هرچه در خیال من آمد نکوتری

مه بر زمین نرفت و پری دیده برنداشت          تا ظن برم که روی تو ماهست یا پری

توخودفرشته​ای نه ازاین گل سرشته​ای         گرخلق ازآب وخاک توازمشک وعنبری

با دوست کنج فقر بهشتست و بوستان         بی دوست خاک بر سر جاه و توانگری